English version

sp4jaroslaw.w.interia.pl

 

 

 O NAS

O szkole

Kadra

Kronika
Historia

Patron

 INFORMATOR

Wydarzenia

Plan lekcji

Kontakt z nami

 SERWISY

Świetlica

Biblioteka

Pedagog

Rzecznik Praw Ucznia

 DZIAŁALNOŚĆ

Samorząd Uczniowski

Koła zainteresowań

Gazetka szkolna

Euroczwórka

Sport

 KLASYFIKACJA

Statystyka

Najlepsi uczniowie

Sukcesy uczniów

Złoci absolwenci

 ROZMAITOŚCI

Galeria

40-lecie

Nasze miasto

Bezpieczeństwo

Ciekawe strony



Mini galeria
Zdjęcia pochodzą ze strony www.jaroslaw.pl













NASZE MIASTO - Jarosław



WAŻNIEJSZE ZABYTKI

RATUSZ - Zajmuje on środek rynku. Według niepełnych badań architektonicznych najstarsza część obecnie istniejącego obiektu pochodzi z początku XVII wieku. Po pożarze w 1625 roku przebudowany jako piętrowa barokowa budowla. W 1852 roku wykupiony przez miasto od rządu austriackiego, odnowiony, neogotycki. Gruntowna przebudowa w latach 1895-1896 według projektów F. Dolińskiego i K. Kotłowskiego w charakterze neorenesansowym, zachowanym do dziś. W 1900 roku od strony wschodniej dobudowany został areszt miejski według projektu T. Talowskiego. W 1909 roku dobudowano skrzydło zachodnie, kopiujące istniejący wystrój zewnętrzny. Obecnie w ratuszu mieszczą się biura zarządu miejskiego.

KAMIENICA ORSETTICH – XVI - XVII wiek, należy do czołowych zabytków renesansowej architektury mieszczańskiej w Polsce. Pierwotnie własność rodziny Smiszowiców, parterowa z wielką izbą, sklepami spodnimi (piwnice) i dwoma grubami (składy podziemne). W 1633 roku zakupiona przez Wilhelma Orsettiego z Luki, odnowiona. W 1646 roku dobudowane zostały podcienia, piętro i attyka kryjąca dach. W I połowie XVIII wieku własność rzeźbiarza Tomasza Huttera. Od 1945 roku siedziba Muzeum; zabytkowe wnętrza z zachowaną częściowo polichromią z XVII i XVIII wieku na I piętrze, a z dekoracji sztukatorskiej pozostał jeden wspornik na parterze. W tylnym trakcie wielka izba z belkowym stropem i fragment polichromii figuralnej z XVII wieku. Wtórnie wmurowany portal renesansowy o cechach ormiańskich. Ekspozycje muzealne związane z historią miasta i kulturą mieszczańską.

KAMIENICA KRÓLOWEJ MARYSIEŃKI - w I pół. XVII wieku własność wójta Olbrachta Rubinowskiego, potem Zamoyskich. Po śmierci Jana (Sobiepana) Zamoyskiego, pierwszego męża Marii Kazimiery, przeszła w posiadanie Sobieskich. W ciągu XVIII wieku kamienica znacznie zrujnowana, przebudowana z pocz. XIX wieku. W tylnym trakcie wielka izba, obecnie siedziba Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia.

KAMIENICA RYDZIKOWSKA - trasa turystyczna im. prof. Zalewskiego. XVI lub początek XVII wieku, podcienia budował w 1615 roku Mikołaj Kulig z Muniny na zlecenie właściciela, kupca Wojciecha Rydzika. Reprezentuje najlepiej zachowany typ tzw. kamienicy jarosławskiej z wiatą, charakteryzującej się zamkniętym krytym dziedzińcem - wiatą. W tylnym trakcie wielka izba, reprezentacyjne pomieszczenie mieszczańskiego domu. Parter przeznaczony był na cele handlowe, piętro mieściło izby mieszkalne. Kamienica posiada trzy kondygnacje piwnic, dawnych składów kupieckich, w których obecnie zlokalizowana jest trasa turystyczna im. prof. Zalewskiego.

KOŚCIÓŁ ŚW. JANA - budowany w latach 1582-1594 prawdopodobnie według planów Józefa Bricciusa. Renesansowy, pierwotnie jednonawowy z transeptem, przebudowany po pożarach 1600 i 1625 roku. Dobudowa kaplic w latach 1616-1624, kruchta z lat 1625-1628. W 1772 roku przed kościołem ustawiono rzeźby Tomasza Huttera (obecnie kopie). Niezwykle bogate wyposażenie kościoła uległo konfiskacie po kasacji zakonu jezuitów. Od 1804 roku kościół parafialny (po zamknięciu kolegiaty). Przeniesione z kolegiaty zabytkowe wyposażenie zniszczone pożarem w 1862 roku.

DAWNE KOLEGIUM JEZUITÓW - budowa rozpoczęta w 1580 roku, pracami kierował Józef Briccius. Pierwotnie był to związany z kościołem czworobok, dwukondygnacjowymi krużgankami otwarty na wewnętrzny dziedziniec. Po kasacie zakonu budynki kolegium zajęte zostały na magazyny wojskowe i koszary. Obecnie z dawnych zabudowań pozostało jedno skrzydło mieszczące parafię.

DAWNA SYNAGOGA - zbudowana w latach 1810-1811. Obecnie - po adaptacji - mieści się tu Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych.

RELIKTY BRAMY KRAKOWSKIEJ I MURÓW OBRONNYCH - zachowana dolna kondygnacja bramy wraz z fragmentami murów obronnych i chodnikami kontrminowymi. Według wstępnych badań są one pozostałością trzech etapów rozbudowy systemu obronnego miasta. Najstarszym elementem jest Brama Krakowska (I pół. XVI wieku) do niej dobudowany mur ciągnący się na południe (po pół. XVI wieku) i mur ku północy (ok. 1620 r.) oraz chodniki kontrminowe. Całość obwarowań ciągnęła się od Bramy Krakowskiej ul. Lubelską do Bramy Pełkińskiej albo Sandomierskiej, zamykającej ul. Spytka z Jarosławia, następnie ul. Brama Pełkińska do zespołu jezuickiego i wzdłuż skarpy do zamku (obecnie cerkiew u wylotu ul. Sobieskiego). Ulicę Przemyską zamykała Brama Lwowska albo Przemyska, od niej mury biegły ul. Franciszkańską do pl. Mickiewicza (dawna Wola) i łączyły się z Bramą Krakowską.

KOŚCIÓŁ ŚW. DUCHA - dawny kościół szpitalny związany z fundacją ubogich, potwierdzoną i poszerzoną w 1462 roku. Zbudowany na miejscu drewnianego w latach 1689-1690, budowniczym był prawdopodobnie Jan Michał Link. Otwory strzelnicze pod okapem nasuwają przypuszczenia, iż kościół ten mógł być związany z systemem obronnym miasta zrealizowanym przez Jana III Sobieskiego w 1690 roku.

DAWNA CERKIEWKA - prawdopodobnie z XVII wieku, zachowana częściowo (prezbiterium). Wewnątrz polichromie z XVIII wieku. W latach 1789-1838 używana była na prochownię. Wykupiona i odnowiona służyła jako cerkiewka cmentarna. Znajdujący wokół niej cmentarz czynny był do 1880 roku.

KOŚCIÓŁ I KLASZTOR REFORMATÓW - fundacja mieszczanina jarosławskiego Antoniego Kwolka w 1700 roku oraz Franciszka i Eufrozyny Zawadzkich. Budowa w latach 1710-1716 przez Martyna z Kęt według projektu Tomasza Belottiego. Układ typowy dla budownictwa klasztornego reformatów, na rzucie czworoboku z wirydarzem pośrodku i placem przykościelnym obwiedzionym murem ze stacjami Męki Pańskiej.

DAWNY GMACH "SOKOŁA" - zbudowany w latach 1899-1900 według projektu Teodora Talowskiego. Obecnie Miejski Ośrodek Kultury.

MIEJSKA WIATA TARGOWA - budowa rozpoczęta w 1913 roku. Projektantem i budowniczym był inż. Henryk Pohoryles ze Lwowa. Zakończenie budowy przerwanej I wojną światową nastąpiło w 1924 roku.

CERKIEW GRECKOKATOLICKA - znajduje się na terenie ZAMKU Tarnowskich i Jarosławskich z XV wieku, przebudowanego przez Kostków i Ostrogskich w piękną renesansową siedzibę ze zwierzyńcem na stoku i u stóp góry. W II pół. XVII wieku zamek popadł w ruinę, a z końcem wieku uległ rozbiórce. Cerkiew zbudowana w latach 1717-1747, głównie z fundacji Wapińskich, mieszczan Jarosławskich. Przebudowana na trzynawową, w charakterze pseudobizantyjskim. Na elewacji frontowej rzeźba Orkusiewicza "Ukrzyżowanie".

KAPLICA I KLASZTOR NIEPOKALANEK - teren dawnego folwarku jezuitów na Głębokiej, z tego czasu relikty w zabudowaniach gospodarczych. Fundacja dla ss. niepokalanek przez Marcelinę Darowską w 1871 roku. Budowana w latach 1784-1786 przez Walerego Kołodziejskiego. W kaplicy rzeźba Tomasza Oskara Sosnowskiego w marmurze kararyjskim "Matka Boska Niepokalanie Poczęta", sprowadzona z Rzymu w roku 1876. W niszach elewacji frontowej posągi św. Jana Ewangelisty i św. Jana Chrzciciela.

DAWNE OPACTWO BENEDYKTYNEK - fundowane przez Annę Ostrogską wioli roku naborze św. Mikołaja, na terenie pierwotne go miasta przeniesionego w 1375 roku na obecny obszar starego miasta Realizacja fundacji przy czynnym udziale Magdaleny Mortęskiej, wybitne reformatorki życia zakonnego w Polsce.

KOŚCIÓŁ p.w. św. Mikołaja i Stanisława biskupa - budowany w latach 1614-1624. Jednonawowy, na planie krzyża, przez dobudowę kaplic i wież zamknięty na rzucie prostokąta (z absydą). Portal z 1621 roku przeniesiona z elewacji zachodniej po 1635 roku. Z dawnego wnętrza pozostała bardzo bogata dekoracja sztukatorska.

KLASZTOR - skrzydło północne budowane równolegle z kościołem drugie po 1635 roku i łączyło się z odejściem od pierwotnego planu (przeniesienie portalu). Całość założenia nie została nigdy zrealizowana. Zespół klasztorny opasany murami z 8 basztami i wieżą bramną. Kasata józefińsksa objęła również w 1782 roku opactwo pp. benedyktynek. Kościół zamieniony został na magazyn, klasztor na koszary. Wspaniałe wyposażenie kościoła i majątek klasztorny uległy konfiskacie. W czasie l wojny światowej zespół znacznie zniszczony, odbudowany w okresie międzywojennym. W czasie II wojny światowej teren opactwa był miejscem straceń.

KOŚCIÓŁ MARII PANNY I KLASZTOR DOMINIKANÓW - miejsce związane z legendą o cudownym pojawieniu się wizerunku Pięty polnej gruszy 20 sierpnia 1381 roku. Pierwotnie drewniana kaplica, w której według tradycji modliła się królowa Jadwiga przed bitwą pod Stubnem w 1381 roku. Murowany kościółek gotycki w 1421 roku znajdował się w znacznej odległości od ówczesnego miasta. Stąd przez szereg wieków określony był jako polny albo w Polu. W 1629 roku przekazany jezuitom, którzy przy kościele zbudowali kolegium zamiejskie z nowicjatem. Kościół rozbudowany w latach 1698-1713, architekt Jakub Solari. Po połowie XVIII wieku budowa wież i ślepej fasady przy prezbiterium - według planów Józefa Degana. Barokowe hełmy wież wykonali mosiężnik J. Weys i Albertus Aerarius, jarosławianin. Wyposażenie wnętrza z XVIII wieku, z rzeźbami Tomasza Huttera. W głównym ołtarzu gotycka Pięta. Polichromie Rossiego i Omanusa. W korytarzu klasztornym polichromie Adama Swacha z 1731 roku, bardzo interesujące ze względów ikonograficznych, m.in. widoki Jarosławia, Lwowa i Torunia oraz portrety Zofii z Odrowążów Tarnowskiej - Kostkowej, Anny z Kostków Ostrogskiej, Anny Aloyzy z Ostrogskich Chodkiewiczowej, Jana Kazimierza. Jakuba Sobieskiego, Jana III Sobieskiego, biskupa Aleksandra Fredry. Po kasacie zakonu jezuitów zespół przekazany dominikanom.

STARY CMENTARZ - założony z końcem XVIII wieku. Szereg zabytkowych nagrobków z XIX wieku, usytuowanych w większości po wschodniej stronie. Groby powstańców, m.in. znajduje się tu (na prawo od kaplicy) grób Leona Czechowskiego, uczestnika powstań 1830 i 1863 roku oraz działań niepodległościowych 1846 i 1848 roku. Zmarł w Jarosławiu w 1888 roku w wieku 91 lat. Nagrobek ufundowany został przez społeczeństwo. Grób Czechowskiego był stałym miejscem patriotycznych manifestacji. Kaplica cmentarna fundacji Franciszki Gneiser, wdowy po poruczniku wojsk polskich, w roku 1832.